Nefis bir m?zik duyuluyor, kim bilir hangi senfoni... Onlarca farkli enstr?man var sahnede. Kemanlarin esinde piyano, onun esliginde nefesliler giriyor devreye, hepsi ayni anda ayni notaya basarken bile farkli sesler ?ikariyorlar. Orkestranin varligindan haberdar olmasa bu sesin tek bir yerden ?iktigina inanabilir insan. Melodiyi isitmeyenler Bir'i, b?t?n? olusturan par?alari tek tek alip, "Bak," diyorlar, "Bak! Bu ?teki..." Keman'in Piyano'yu disladigi bir sahneyi sadece komik ?izgi filmlerde g?rebilecegimizden eminiz h?lbuki... B?t?n sifatlarinin, g?revlerinin ?tesinde bir egitim neferi olan Ziya Sel?uk, B?l?nm?s D?nya ?zerine sordugu sorular ve aradigi/buldugu cevaplarla m?zigin sesini biraz daha a?arak y?zlerimizi sahneye d?nmemizi sagliyor. "...Her sey ama her sey zitlik zannettiklerimizi fark etmemize ve olusturmaya ?alistiklari birligi anlamamiza yardimci olmak i?in bir ?gretmen gibi karsimizda duruyor. Fakat biz dogadaki akis ve degisimi zitlik zannetmenin sinirliligini yasiyoruz. Oysa degisim dogalsa sorun yok. Ancak degisim normatifse ziddini doguruyor ve kendisi olmayana d?n?s?yor. Bunun sonucunda degisimin iki zit ucundan birini resmin tamami zannediyoruz. Ama bu zitligi asarak akisi b?t?nde g?recek olan da insanin ta kendisi..."
