Dette er ei debattbok med eit idéhistorisk perspektiv. Hovudtema er humanismen som statsberande ideologi, og kva det inneber i
praksis. Humanismen føreset indirekte at mennesket er rasjonelt, lærer av feila sine og handlar til det beste for jordkloten. Sjølv
om ein kan tvila på utsegna, vil me helst tru at von og god vilje løyser grunnproblemet på magisk vis. Dimed vert den humanistiske
ideologien religiøs i trua på overmennesket; eit sjølvkorrigerande vesen frigjort frå sitt biologiske opphav. Med utgangspunkt i filosofi, historie og sosialpsykologi, tek boka eit oppgjer med grunnlaget for humanismen, særleg naivismen og sinnelagsetikken. Målet er ei meir realistisk forståing av menneskenaturen, slik at ideal om demokrati og ytringsfridom kan stå imot truslar frå totalitære interesser.
Målgruppe for boka er den samfunnsinteresserte ålmenta med eit tverrfagleg fokus; filosofi, historie, politikk, sosialpsykologi,
teknologi og økonomi. Boka utfordrar illusjonane om mennesket og kritiserer den innarbeidde påstanden om at humanismen er eit absolutt gode. Såleis kan boka vera ei realitetsorientering for politikarar og den samfunnsengasjerte opinion. Og kanskje starten på eit konstruktivt ordskifte om dei eigentlege årsakene til konflikt, krig, miljøkrise og naturkrise.
