"D?slerimizde kendi savasimizin i?ine d?sen bir savas?i oluruz. Kendimizle barismak i?in kendi kanimizla boyanma cesaretine ihtiya? duyariz. Aktiginda bizi kan kirmizisina boyayan sey tam da kendi damarlarimizin i?inde dolasir ??nk?. Bilin?disimiz bize kendimizden haberler getirir. Kendimizden bile sakladigimiz o g?rkemli kahraman, sesini bize duyurmak ister. Oysa biz en az kendimizle konusur, en zor kendimizle bulusuruz. Bilincimizin perdeledigi g?nesimiz gecenin karanliginda d?slerimizde parlar oysa. Aktif hayal g?c? ve d?slerimizle 'i?imizi' ?alisiriz. Bilindik bilgi ve dizgelerin ?ok ?tesindeki kendimizi bulma yoluna d?seriz.Bazen hen?z g?rmedigim d?slerimde beni bekleyen -hen?z bilmekten uzak oldugum- kendimin oldugunu d?s?n?r, heyecanlanirim. Tam da bu heyecan, yeni d?sleri ?ikarir derinlerden. Neyin geldigine bilincimle bakarsam belki de en degerli hediyeyi ka?iririm. D?s? dehsete ?eviren o disleri uzamis melun adamin, i?imden ?ikarmam gereken kudretli ve olgun pen?elerim oldugunu bilemem. Onu bilincin yargilarindan uzak bir magaraya ka?iririm o vakit. Orada beraber ?alisiriz.Elinizdeki kitabin i?inize inen merdivenin bir basamaginda, yukari ?ikardiklarinizin g?n isigina kavusma aninda, en derininizdeki magaranizin duvarlarinda, i?inizi ?alisacaginiz ?alisma masasinin ?zerinde yaninizda olmasini umut ederim ey okur. En ?ok da kendini okuyacak olan g?rkemli okur."- Cem Mumcu
