"Iyi" olanin saf iyilikten ibaret oldugunu sandigim yillarim oldu. Kendimle bulusmayi, kendimi k???k bir tanriya d?n?st?rmek zannettigim ?ok uzun zamanlar ge?irdim. Sikintilardan tamamen uzaklasinca mutlulugu ve huzuru bulacagimi s?yleyen bir batakliga d?sm?st?m. Seytanimla bulusmak yerine kuyrugumu koparmaya ?alisiyordum. Sirf sorumlulugumu almamak i?in olmayacak isler pesindeydim. Insan olmanin bana hem y?kledigi hem de hediye ettigi trajediyi asla kucaklayamiyordum. Acilarimi, yaralarimi, eksiklerimi yok etmeye ?alistik?a kendimi yok etmeye ?alisiyordum. Oysa yok etmek istedigim ?zg?rl?g?m ve ?zg?rl?g?m?n bana y?kleyecegi sorumluluklarimdi. Ancak sorumlulugunu aldigim bir yasama deneyiminin ?zg?rl?kle ta?lanabilecegini kanaya kanaya ve kanata kanata hissettim. Tamamlanmadim. Tamamlanmayacagim. Eksigimin tamlik oldugunu anladim. Y?r?d?g?m onca yolda zaman zaman karanliga ve korkuya, kimi zaman da aydinliga ihtiyacim oldu. Rollo May, bazen aydinlatan bazen nefis bir karanliga g?merek yoluma yoldas olan imgelerden biridir benim i?in. Bu kitabi okurken de adeta kutsal diyebilecegim satirlarin arasinda dolastim. G?rkemli bir ormanda y?r?rcesine ?rpererek, cosarak ge?tim bu kitabin i?inden. - Cem Mumcu
