Kva gjer eit menneske med tida som renn mellom fingrane, med skulda det ikkje kan legge frå seg, med kjærleiken det mista og krigen det ikkje maktar å stanse?
Naturen talar i stigande røyst, narsissismen er sivilisasjonen sin spegel og det personlege tapet er aldri langt unna. Med jordugleflukten sin låge, vinklande kurs som rettesnor – aldri den rette vegen, alltid framover – rører diktsamlinga ved det som er størst og minst på ein gong: Eit fjortenårig liv som sloknar, eit hovoud i ei morgonkåpe som er for stor, ein siste utpust som ikkje blir følgt av ein ny innpust.
Grøvdal skriv med ein røff ømheit og ein natur- og mytologiforankra billetkraft som er heilt hans eigen. Her er havet, fururøttene, elgen i daggryet og øvingsgranaten med kyrilliske bokstavar. Her er flagellanten – sjølvpiskaren – som både botsøving og spørsmål: Kven piskar seg, kven fortener det, og kvifor sluttar vi ikkje?
«En knakende god diktsamling som med ubehagelig intensitet utforsker smerte, skyld og menneskets behov for frelse.»
Maren Valø Dekkerhus, forfatter
«Så personlig og konkret at det river i hjertet.»
Ingrid Liland, stortingsrepresentant, MDG
